Um grátkór stóriðjufyrirtækja

Ég er dauðleiður á grátkór stóriðjufyrirtækjana. Allir skattgreiðendur munu þurfa að greiða hærri skatta hér næstu árin. Skattarnir munu leggjast þyngst á okkur launafólk sem þarf að telja fram hverja einustu krónu. Það er rétt að undirstrika að þetta mun gerast óháð því hvaða stjórnmálaflokkar eru við völd, aðstæðurnar í fjármálum ríkisins eru einfaldlega svona.

Gott og vel. Það er fúlt. En maður hefur svo sem seiglast í gegnum magra tíma áður. Og við Íslendingar höfum það drullugott miðað við 99% af restinni af mannkyninu. Skattarnir fara líka í samneysluna sem er að mestum hluta bara heilbrigðiskerfið og menntakerfið.

En af hverju í fjáranum geta stóriðjufyrirtæki ekki tekið á sig byrðar eins og við hin á þessu landi? Eru þau eitthvað heilagri, viðkvæmari eða blankari en aðrir? Eru þau ekki hluti af því samfélagi sem við byggjum hér? Njóta þau ekki góðs af menntakerfinu og heilbrigðiskerfinu sem hér er verið að reyna að reka þrátt fyrir allt? Vilja þau ekki að hagur okkur allra sé sem best tryggður og að ríkisfjármál Íslendinga gangi upp?

Þessi fyrirtæki gera upp í erlendri mynt og því hefur launakostnaður þeirra helmingast. Þau virðast ekki greiða há gjöld fyrir orkuna hér á landi heldur.

Ég sat í gærkvöldi með manni sem rekur hugbúnaðarfyrirtæki og hann tjáði mér að forsvarsmenn Samtaka Atvinnulífsins hefðu farið fram með fullkomnu umboðsleysi þegar þeir leggðu til að í stað aukinna orku- og auðlindaskatta myndi atvinnulífið leggja meira til Atvinnuleysistryggingasjóðs. Þessi leið myndi fela í sér að allt atvinnulífið tekur að sér þyngri byrðar til að hlífa stóriðjunni. Launatengd gjöld myndu hækka og það væri dýrara fyrir öll fyrirtæki að ráða fólk eða halda þeim í vinnu. Þetta gerir fyrirtækjum eins og hann rekur öðrugra að fá nýtt fólk til starfa. Þetta á auðvitað við öll önnur fyrirtæki og er ekki einskorðað við hugbúnaðarfyrirtæki eða sprotafyrirtæki. Hann hefur þegar kvartað við SA og ég vona að sem flestir aðrir í hans sporum fylgi því fordæmi.

Ef stóriðjan vill ekki taka á sig byrðarnar með okkur hinum er bara best að hún leiti til annarra landa. Við gætum þá ráðstafað orkunni sem þau taka til sín í dag til annarra nota.

Still got it

Fór út að hlaupa í dag. Það bar helst til tíðinda að við stífluna yfir Elliðarárnar mætti ég tveimur vel tilhöfðum og jakkafataklæddum mormónum sem sjálfsagt eru hér á skerinu til að boða fagnaðarerindi sitt.

Annar þeirra, ungur ljóshærður maður, brosti til mín og blikkaði mig.

Ég snýtti mér hraustlega að íslenskum sveitasið. Vona að ég hafi ekki misst aðdráttarafl mitt við það.

Að koma heim

Ég fór í Þjóðarbókhlöðuna með Ragnheiði Dóru dag til að nálgast bók sem mig hefur langað til að lesa. Það var dálítið eins og að koma heim eftir langa fjarveru en ég hef ekki komið á safnið í nokkur ár.

Í mínum huga er fátt jafn notalegt og þetta bókasafn með sinni dauðaþögn, einbettum ungmennum sem sitja stíft við námið og hillum fullum af mis-sértækum bókum.

Þarna getur maður týnt sér í sérvisku sinni og áhugamálum. Og maður er hugsanlega ekki mesti nördinn á svæðinu. En maður getur a.m.k. látið sig dreyma um slíka upphefð.

Vanhæfni og sinnuleysi á stjarnfræðilegu stigi.

Ef eitthvað kemur í mér besserwisser blogggírinn þá eru það fréttin af japönsku fjárfestunum sem vildu kanna aðkomu sína að stórum verkefnum á Íslandi. Það er með ólíkindum að stjórnvöld hafi ekki svarað erindi af þessu tagi.

Vanhæfnin og sinnuleysið var á stjarnfræðilegu stigi.

Núverandi ríkisstjórn getur etv. bætt um betur.

Frábært hálfmaraþon á 01:36:06 sem er persónulegt met

Þið verðið að afsaka sjálfsánægjuna en ég er í endorfín-vímu hérna eftir all svakalega skemmtilegt hálfmaraþonhlaup.

Ég sló sjálfum mér við og hljóp þetta á flögutímann 01:36:06 (byssutíminn er 01:36:21) sem er persónulegt met, mun betra en 1:36:21 sem var flögutíminn minn í fyrra (já byssutíminn í ár er sá sami og flögutíminn í fyrra :). 2008 var byssutíminn 1:36:34.

Þetta var erfitt á köflum, mikill vindur og hellirigning á tímabili. En þetta var bara alveg hörkugott hlaup og mikið fjör.

Best var þó að geta stutt Barnaspítala Hringsins.

Ragnheiður Dóra ætlar núna á eftir að hlaupa í Latabæjarhlaupinu og svo ætlum við að njóta dagsins. Að sjálfsögðu verður einn búlluborgari tekinn, svona til að jafna summu lastanna.

Hlaupið til stuðnings Barnaspítala Hringsins

Núna á laugardaginn ætla ég að hlaupa hálft maraþon í Reykjavíkurmaraþoninu. Það er alveg málið að gefa þessu smá tilgang. Því bið ég vini og kunningja að heita á mig í hlaupinu en ég hleyp til stuðnings Barnaspítala Hringsins.

Svona ferðu að:

1. Ferð inn á vefsíðu Reykjavíkurmaraþons - Marathon.is
2. Velur "Heita á hlaupara" (takki til hægri)
3. Slærð inn nafnið mitt í leitarviðmóti
4. Velur mig með því að velja grænu örina fyrir framan nafnið mitt
5. Setur inn upphæð og ýtir á "Áfram" hnappinn
6. Setur inn kreditkortaupplýsingar

Helvíti botnfrýs - ég hrósa Ögmundi Jónassyni

Mér finnst svo sannarlega ástæða til að hrósa þeim sem ekki vildu samþykkja IceSave samningana án þess að gaumgæfa málið og setja fyrirvara. Þetta á sérstaklega við fólk þar sem flokkslínan var sú að rétt væri að samþykkja málið hratt án fyrirvara svo hægt væri að halda áfram með "prógrammið" og endurreisn efnahagslífsins.

Hér fara fremst flokki Ögmundur Jónasson, Lilja Mósesdóttir og Guðfríður Lilja. Þau hafa lagt áherslu á fyrirvara í IceSave málinu og því að ná þverpólitískri niðurstöðu í hrikalega erfiðu og flóknu máli. Þau og skoðanabræður þeirra hjá Vinstri grænum og öðrum flokkum eiga mikinn heiður skilinn fyrir að fara í gegnum þetta erfiða mál og komast að niðurstöðu þar sem hagsmuna Íslands virðist vera gætt eins og kostur er í þessari hörmulega máli sem eigendur og stjórnendur Landsbankans bera fulla ábyrgð.

Í þessu samhengi er auðvitað rétt að geta þess að oft hefur maður verið ósammála Ögmundi Jónassyni en sagan dæmir hans afstöðu til útrásarinnar betri en margra annarra (og þar er ég sjálfur auðvitað engin undantekning!).

Vonandi boðar þetta nýtt vinnulag í stjórnkerfinu þar sem Alþingi tekur mál fyrir og leysir úr þeim með vönduðum hætti með eins mikilli og samstöðu og hægt er. Þá er ólýðræðislegu ofurveldi framkvæmdavaldsins hér á landi loksins hnekkt. Það er auðvitað jafngamalt lýðveldinu að framkvæmdavaldið ráði öllu en það keyrði um þverbak þegar Davíð Oddsson og Sjálfstæðisflokkurinn var hér við völd frá 1991 - 2008.

Annars er rétt að verða eins og Cato gamli og leggja til lokum að upptök IceSave málsins verði rannsakað ofan í kjölið, eigendur og yfirstjórnendur Landsbankans dregnir til ábyrðar og fjármunir sem Landsbankinn safnaði í Hollandi og í Bretlandi verði endurheimtir eins og hægt er.

Af hverju þessi þögn um starfsemi Landsbankans?

Ólánsmál dagsins er IceSave. Ekki virðist vera hægt að koma endurreisn efnahagslífsins á rekspöl fyrr en það mál hefur fengið úrlausn. Þingmenn og ráðherrar ásamt ótal hagfræðingum og lögspekingum engjast yfir því að leysa úr málinu og varpa ljósi á afleiðingar þess að samþykkja ríkisábyrgð eða samþykkja hana ekki. Menn reyna að finna fleti á því að takmarka ábyrgð og tjónið en það er vandmeðfarið. Það grínast margir með inflúensuna sem nú geisar en mér sýnist færri brosa að IceSave.

Ríkisstjórnin virtist jafnvel vera að springa út af málinu þó núna í augnablikinu líti betur út með það en áður sé eitthvað að marka fréttir þessar klukkustundirnar. Menn mega hafa hvaða skoðun sem er á stjórninni sem þeir vilja en varla er gæfulegt að bæta stjórnarkreppu við kreppuna í gjaldeyrismálum og í efnahagslífinu. Nóg er nú samt.

Málið hefur þar fyrir utan stórskaðað samskipti okkar við stjórnvöld í Evrópuríkjum, að minnsta kosti í Hollandi og í Bretlandi. Ástæða er til að óttast um að Íslendingar geti tekið málefnalega og hlutlæga afstöðu um Evrópusambandsaðild eftir þá hörku sem við höfum verið beitt af Evrópuþjóðum í þessu máli.

Fall bankanna olli Íslendingum gríðarlegu tjóni en ég þori að veðja að þetta verði málið sem muni lifa í sögunni. Það kristallar það skelfilega ábyrgðarleysi sem stjórnendur sýndu og þá blekkingu sem við vorum í.

En það er svo ótrúlegt að í gegnum allar þessa hörmung hefur nær algjör þögn ríkt um hvaðan þetta ólánsmál er komið allt saman. Það er nefnilega ekki þannig að IceSave séu náttúruhamfarir sem enginn maður gat séð fyrir. Þetta er hvorki eldgos né óveður. Þetta er mannana verk sem hefur farið á allra versta veg. Það er engin tilviljun að þetta gerðist. Ekki var um ásetning að ræða en gáleysi stjórnenda Landsbanka og andvaraleysi, sofandaháttur og hugsanleg sérgæska stjórnvalda var yfirgengileg.

Af einhverjum ástæðum hefur enginn fjölmiðill tekið málið og baksvið þess fyrir með heildstæðum hætti. Menn hafa velt sér upp úr lagatæknilegum atriðum og pólitískum hliðum úrlausnar málsins. En enginn virðist dirfast að reyna að grafast fyrir um baksvið málsins. Á því virðist ríkja bannhelgi.

Íslenskir skattborgarar eiga rétt á að vita eftirfarandi áður en stofnað verður til stórkostlegra fjárhagsskuldbindinga út af starfsemi Landsbankans í útlöndum:

1. Hvert fóru peningarnir sem var safnað í IceSave reikningunum?
2. Af hverju gat Landsbankinn ekki gert upp þessa reikninga að fullu sjálfur eftir hrun eins og Kaupþing gerði fyrir sína Kaupthing Edge reikninga (ég vann hjá "Gamla Kaupþingi" og var í Edge verkefninu)
3. Hverjir bera ábyrgð á því að IceSave komst aldrei í breskt dótturfélag? Hvernig stendur á því að Landsbankinn komst upp með seinagang þann sem bankinn sýndi við það verkefni? Hverjir réðu því að ekki var rekið á eftir því og af hverju sýndu þeir ekki meiri hörku?
4. Hvernig stendur á því að lánabók Landsbankans (eða Glitnis) hefur ekki lekið út rétt eins og lánabók Kaupþings? Er hennar betur gætt og ef svo er, af hverju er það? Hvers vegna sáu menn sér fært að brjóta lög um bankaleynd til að upplýsa almenning um lánastarfsemi og viðskiptavini Kaupþings en gera það ekki þegar um Landsbankann og Glitni er um að ræða?
5. Af hverju hafa fjölmiðlar ekki fjallað um þessa hluti? Af hverju hafa stjórnmálamenn ekki beint athygli sinni að þeim?

Hvern eða hverja er verið að vernda og af hverju?

Skýrsla um för til Vestfjarða

Skruppum á Vestfirði um daginn með smá útúrdúr á Akureyri. Auðvitað var mikið borðað, skoðað og gert. Hér er "afrekalistinn" í engri sérstakri röð:


Akureyri
Borðaður Brynjuís. Mjög gott

Holtsís smakkaður til. Abragð alveg hreint. Ég þarf að redda mér birgðum af þessari snilld. Er víst til í Melabúðinni.

Friðrik 5. Allir forréttir og eftirréttir voru algjör villibráðarveisla. Ég gleymi seint himnesku Rissotto með eyfirskum sveppum en aðalrétturinn var óspennandi vonbrigði, braglítið svínakjöt með rauðvínssósu.

Pizza á Greifanum. Hvað get ég sagt, Greifinn er traustur, ég myndi glaður lifa á El Fuego.

Núpur í Dýrafirði
Á leiðinni vestur frá Akureyri skoðuðm við 17. aldar bænahúsið í Gröf sem er rétt hjá Hofsósi. Dálítið magnað að koma þarna, maður fer nokkur hundruð ár aftur í tímann rétt sem snöggvast þegar maður stendur einn í rigningarúða og virðir það fyrir sér.

Sauðfjársetrið í Steingrímsfirði tekið út. Þar er allt um kindur. Allt frá getnaði til grills.

Á Núpi vorum við í boði Hildigunnar og Jóns Lárusar. Þau eru miklir höfðingjar heim að sækja.

Við Jón svili hlupum tvisvar 10KM fram og aftur malarveginn í Dýrafirðinum. Nafni er afar öflugur hlaupari og því alltaf ánægjulegt að reyna að halda í við hann þó það tækist ekki alltaf.

Skroppið var í bjartsýniskasti í fjöruna við ósinn á Núpsánni og reynt að veiða. Eitthvað fólk sem var þarna fékk bleikju úr sjó og því var þetta kannski ekki alveg algalið.


Skoðuðum fossinn Dynjanda í Arnarfirði. Hann er svo sannarlega sjón að sjá. Ég klifraði upp meðfram fossinum og hitti þar mann frá Transylvaníu sem sagðist hafa næstum því drepið sig á klifri í Landmannalaugum og vildi því að við færum ekki lengra upp.

Við ákváðum því að fara ekki lengra í snarbrattri og lausgrýttri urðinni. Í óspurðum fréttum tjáði hann mér tvennt. Að hann væri skrifstofumaður og Ísland væri fallegra en Karpatafjöllin. Ekki hef ég samanburðinn svo sem. En við sáum svo til hans baða sig undir fossúðanum þannig að greinilegt var að hann var ekki síður ánægður með fossinn en við.

Keyrðum yfir á Ingjaldssand og þar vakti athygli mína grettistök efst í fjörunni sem brimið hefur kastað þangað upp. Það væri eflaust sjón að sjá sjóinn í ham þarna um hávetur.

Sjókajak í Önundarfirði. Það var þrusugaman að prófa þetta en við héldum okkur á öruggum slóðum á grynningum innst í firðinum. Fengum góða leiðsögn hjá snaggaralegum strák sem gerði lítið fyrir að róa kajak í úthafsbrimi. Kallið mig skræfu en mér finnst tilhugsunin svakaleg.

Við syntum mikið sem var nú alls ekki á dagskránni svona fyrir fram. Fórum í innisund á Þingeyri. Ég hef aldrei fílað innilaugar en þetta var fínt svona "í neyð." Einnig farið í sund á Suðureyri. Fínt bara.

Víkingaleikurinn Kubb spilaður. Ekki rætt um úrslit
Ég grillaði lamb ofan í fólkið. Það kláraðist þannig að það hlýtur að hafa verið í lagi.






Nafni grillaði Beer Butt Chicken en það gengur út á að skera toppinn af bjórdós og troða svo dosinni fullri bjór upp í afturendann á kjúklingnum og setja hann á grillið. Rétt er að geta þess að kjúklingurinn á að vera löngu dauður þegar þetta er gert. Eftir þetta hef ég fengið staðfest sem mig grunaði en það er að við erum algjörir "Rednecks" inn við beinið. Carcassonne spilað. Snilldin ein.

Costa Del Barða - Barðaströnd
Hlaupið á Barðaströnd. Chariots of Fire í botni (í huganum), glampandi sól og stinnur gulur skeljasandur undir fótum svo langt sem augað eygði. Hápunktur ferðarinnar í mínum huga!


Gist í 27fm "dúkkuhúsi" sem Hallveig leigði af Kennarasambandinu. Manni fannst þetta heldur smátt en það kom á óvart hvað það var notalegt þarna. Húsið hvein og söng í kvöldrokinu sem virðist landlægt þarna.

Stolist í sund á Krossholti um hábjartan dag í glampandi sól með gömlum vinnufélaga og fjölskyldu sem við rákumst þarna á. í krafti fjöldans ákváðum við að fremja þá gripdeild að fara ofan í laug þó engin væri umsjónarmaðurinn. Fín laug en afleit búningsaðstaða!

Carcassonne spilað enn meira. Dóttir mín er algjör meistari í þessu.

Rauðisandur skoðaður. Þar er fallegt en Barðaströndin er nú ekkert mikið síðri svo sem.

Farið út á Látrabjarg. Alveg magnað að koma á þennan stað. Lundinn er gæfur og það er langt niður í fjöruna. Hægt að fá góðan fiðring í magann með að skríða (varlega) fram á bjargrún og kíkja niður. Vonbrigði að ekki væri hægt lengur að fá Lundapizzu í Vitahúsinu en Lundi er alveg vel ætur fugl. Það var líka gaman að keyra í gegn á Hvallátrum sem er vestasta byggð á íslandi. Þar rétt hjá er verstöðin Brunnar sem er gaman að skoða.

Skrímslasetur á Bíldudal skoðað. Eftir það sá ég skrímsli í hverju horni. Þegar við dorguðum í höfninni átti ég allt eins von á að setja í snakillan fjörulalla en eina sem beit á voru nokkrir misgáfaðir og gráðugir smáufsar. Þeir voru því fegnir að vera ekki notaðir í beitu fyrir skrímsli.

Ég vona bara að þeir séu að vinna í því að stækka ufsastofninn svo við getum borgað IceSave fyrir Bjöggana. Í skrímslasetrinu fékk ég loksins kleinu á Vestfjörðum en ég hafði gert töluverða leit að slíku fágæti. Á setrinu keypti ég mér bol með svohljóðandi vísu eftir Gísla á Uppsölum:

Mætirðu skrímsli máttu ei trega
maður þá vex þín neyð
Heilsaðu bara hæversklega
haltu svo þína leið

Öngull í rassi eftir að hafa reynt að veiða í Vatndalsvatni. Ég stóð þarna út í vatni í vöðlunum þegar einhver maður kom og gaf sig á tal við mig. Hann var greinilega mikill veiðimaður og talaði skynsamlega og mikið um dýpt vatnsins "þar framfrá", árstíðarmun á veiði, beitu og hitastig. Ég kunni ekki við að segja honum að ég væri alltaf með sama spúninn af því að mér leiðist að hnýta spúna á færi og hefði bara aldrei komið þarna áður. Ég samsinnti honum því í einu og öllu.

Skoðaði vélskipið Garðar frá 1912 sem ryðgar í fjörunni í Skápadal í Patreksfirði. Fannst leiðinlegt að sjá þetta fallega skip láta undan náttúruöflunum. Minnti mig á niðurlægingu varðskipsins Þórs. Þessi skip eiga að vera falleg söfn sem eiga að minna okkur á hvert okkar fjöregg raunverulega er.

Skoðuðum "kallinn" á Kleifarheiði. Þar á ég við stóra vörðu í mannsmynd sem vegagerðarmenn gerðu í líki einhvers héraðshöfðingjans sem þarna ríkti á sínum tíma.

Farið i sund á Patreksfirði og Tálknafirði. De Lux útgáfan af sundlaug á sunnanverðum Vestjörðum er á Tálknafirði þar sem er rennibraut. Því varð að fara í hana oft fannst dóttur minni. Eftir því var að sjálfsögðu látið, skárra væri það nú.

Grillaði margt og mikið.

Ekki farið í Geirþjófsfjörð en þangað hefur mig lengi langað til að fara. Þar heillar að skoða Einhamarinn þar sem Gísli Súrsson á að hafa háð sína lokasnerru. Á það eftir.

Vestfirðir. I´ll be back.

Nörd

Ég: Mig langar til að leiga mér spólu, eitthvað sérhæft kannski.
Hallveig: Sérhæft? Þú?

Til hamingju með daginn Ragnheiður mín

... stóra stelpan mín orðin 9 ára.

Edge útgreiðslum að ljúka - ekkert fellur á íslenskan almenning

Það er sjálfsagt að bera í bakkafullan lækinn að tala um innlánareikninga íslensku bankana. En það gleður mig svo sannarlega að sjá að það er loksins verið að greiða innistæðueigundum Kaupthing Edge í Þýskalandi til baka. Þá held ég að þessu ferli varðandi Edge reikningana sé að ljúka.

Allir fá sitt og það fellur ekki króna á íslenska ríkið. það var hreint ansi sláandi að hlusta á tvær fréttir í Ríkisútvarpinu í hádeginu sem fluttar voru hver á eftir annari. Sú fyrri fjallaði um óvissu vegna IceSave og sú seinni fjallaði um uppgjörið vegna Edge.

Ég hef áður lýst feginleika mínum yfir því að hægt er að gera upp við innistæðueigendur án kostnaðar fyrir íslenskan almenning. Ég geri þó alls ekki lítið úr því að þeir sem áttu pening inn á þessum reikningum eru auðvitað ekki ánægðir þennan langa og stranga feril sem þeir hafa þurft að ganga í gegnum. Það er svo sannarlega leitt að þetta hafi allt tekið svona langan tíma.