
Skruppum á Vestfirði um daginn með smá útúrdúr á Akureyri. Auðvitað var mikið borðað, skoðað og gert. Hér er "afrekalistinn" í engri sérstakri röð:
AkureyriBorðaður Brynjuís. Mjög gott
Holtsís smakkaður til. Abragð alveg hreint. Ég þarf að redda mér birgðum af þessari snilld. Er víst til í Melabúðinni.
Friðrik 5. Allir forréttir og eftirréttir voru algjör villibráðarveisla. Ég gleymi seint himnesku Rissotto með eyfirskum sveppum en aðalrétturinn var óspennandi vonbrigði, braglítið svínakjöt með rauðvínssósu.
Pizza á Greifanum. Hvað get ég sagt, Greifinn er traustur, ég myndi glaður lifa á El Fuego.
Núpur í Dýrafirði
Á leiðinni vestur frá Akureyri skoðuðm við 17. aldar bænahúsið í Gröf sem er rétt hjá Hofsósi. Dálítið magnað að koma þarna, maður fer nokkur hundruð ár aftur í tímann rétt sem snöggvast þegar maður stendur einn í rigningarúða og virðir það fyrir sér.
Sauðfjársetrið í Steingrímsfirði tekið út. Þar er allt um kindur. Allt frá getnaði til grills.
Á Núpi vorum við í boði
Hildigunnar og
Jóns Lárusar. Þau eru miklir höfðingjar heim að sækja.

Við Jón svili hlupum tvisvar 10KM fram og aftur malarveginn í Dýrafirðinum. Nafni er afar öflugur hlaupari og því alltaf ánægjulegt að reyna að halda í við hann þó það tækist ekki alltaf.
Skroppið var í bjartsýniskasti í fjöruna við ósinn á Núpsánni og reynt að veiða. Eitthvað fólk sem var þarna fékk bleikju úr sjó og því var þetta kannski ekki alveg algalið.

Skoðuðum fossinn Dynjanda í Arnarfirði. Hann er svo sannarlega sjón að sjá. Ég klifraði upp meðfram fossinum og hitti þ

ar mann frá Transylvaníu sem sagðist hafa næstum því drepið sig á klifri í Landmannalaugum og vildi því að við færum ekki lengra upp.
Við ákváðum því að fara ekki lengra í snarbrattri og lausgrýttri urðinni. Í óspurðum fréttum tjáði hann mér tvennt. Að hann væri skrifstofumaður og Ísland væri fallegra en Karpatafjöllin. Ekki hef ég samanburðinn svo sem. En við sáum svo til hans baða sig undir fossúðanum þannig að greinilegt var að hann var ekki síður ánægður með fossinn en við.

Keyrðum yfir á Ingjaldssand og þar vakti athygli mína grettistök efst í fjörunni sem brimið hefur kastað þangað upp. Það væri eflaust sjón að sjá sjóinn í ham þarna um hávetur.
Sjókajak í Önundarfirði. Það var þrusugaman að prófa þetta en við héldum okkur á öruggum slóðum á grynningum innst í firðinum. Fengum góða leiðsögn hjá snaggaralegum strák sem gerði lítið fyrir að róa kajak í úthafsbrimi. Kallið mig skræfu en mér finnst tilhugsunin svakaleg.
Við syntum mikið sem var nú alls ekki á dagskránni svona fyrir fram. Fórum í innisund á
Þingeyri. Ég hef aldrei fílað innilaugar en þetta var fínt svona "í neyð." Einnig farið í sund á Suðureyri. Fínt bara.

Víkingaleikurinn Kubb spilaður. Ekki rætt um úrslit
Ég grillaði lamb ofan í fólkið. Það kláraðist þannig að það hlýtur að hafa verið í lagi.
Nafni grillaði Beer Butt Chicken en það gengur út á að skera toppinn af bjórdós og troða svo dosinni fullri bjór upp í afturendann á kjúklingnum og setja hann á grillið. Rétt er að geta þess að kjúklingurinn á að vera löngu dauður þegar þetta er gert. Eftir þetta hef ég fengið staðfest sem mig grunaði en það er að við erum algjörir "Rednecks" inn við beinið.
Carcassonne spilað. Snilldin ein.
Costa Del Barða - Barðaströnd
Hlaupið á Barðaströnd. Chariots of Fire í botni (í huganum), glampandi sól og stinnur gulur skeljasandur undir fótum svo langt sem augað eygði. Hápunktur ferðarinnar í mínum huga!

Gist í 27fm "dúkkuhúsi" sem Hallveig leigði af Kennarasambandinu. Manni fannst þetta heldur smátt en það kom á óvart hvað það var notalegt þarna. Húsið hvein og söng í kvöldrokinu sem virðist landlægt þarna.
Stolist í sund á Krossholti um hábjartan dag í glampandi sól með gömlum vinnufélaga og fjölskyldu sem við rákumst þarna á. í krafti fjöldans ákváðum við að fremja þá gripdeild að fara ofan í laug þó engin væri umsjónarmaðurinn. Fín laug en afleit búningsaðstaða!

Carcassonne spilað enn meira. Dóttir mín er algjör meistari í þessu.
Rauðisandur skoðaður. Þar er fallegt en Barðaströndin er nú ekkert mikið síðri svo sem.

Farið út á Látrabjarg. Alveg magnað að koma á þennan stað. Lundinn er gæfur og það er langt niður í fjöruna. Hægt að fá góðan fiðring í magann með að skríða (varlega) fram á bjargrún og kíkja niður. Vonbrigði að ekki væri hægt lengur að fá Lundapizzu í Vitahúsinu en Lundi er alveg vel ætur fugl. Það var líka gaman að keyra í gegn á Hvallátrum sem er vestasta byggð á íslandi. Þar rétt hjá er verstöðin Brunnar sem er gaman að skoða.
Skrímslasetur á Bíldudal skoðað. Eftir það sá ég skrímsli í hverju horni. Þegar við dorguðum í höfninni átti ég allt eins von á að setja í snakillan fjörulalla en eina sem beit á voru nokkrir misgáfaðir og

gráðugir smáufsar. Þeir voru því fegnir að vera ekki notaðir í beitu fyrir skrímsli.
Ég vona bara að þeir séu að vinna í því að stækka ufsastofninn svo við getum borgað IceSave fyrir Bjöggana. Í skrímslasetrinu fékk ég loksins kleinu á Vestfjörðum en ég hafði gert töluverða leit að slíku fágæti. Á setrinu keypti ég mér bol með svohljóðandi vísu eftir Gísla á Uppsölum:
Mætirðu skrímsli máttu ei trega
maður þá vex þín neyð
Heilsaðu bara hæversklega
haltu svo þína leið

Öngull í rassi eftir að hafa reynt að veiða í
Vatndalsvatni. Ég stóð þarna út í vatni í vöðlunum þegar einhver maður kom og gaf sig á tal við mig. Hann var greinilega mikill veiðimaður og talaði skynsamlega og mikið um dýpt vatnsins "þar framfrá", árstíðarmun á veiði, beitu og hitastig. Ég kunni ekki við að segja honum að ég væri alltaf með sama spúninn af því að mér leiðist að hnýta spúna á færi og hefði bara aldrei komið þarna áður. Ég samsinnti honum því í einu og öllu.

Skoðaði vélskipið Garðar frá 1912 sem ryðgar í fjörunni í Skápadal í Patreksfirði. Fannst leiðinlegt að sjá þetta fallega skip láta undan náttúruöflunum. Minnti mig á niðurlægingu varðskipsins Þórs. Þessi skip eiga að vera falleg söfn sem eiga að minna okkur á hvert okkar fjöregg raunverulega er.
Skoðuðum "kallinn" á Kleifarheiði. Þar á ég við stóra vörðu í mannsm

ynd sem vegagerðarmenn gerðu í líki einhvers héraðshöfðingjans sem þarna ríkti á sínum tíma.
Farið i sund á
Patreksfirði og
Tálknafirði. De Lux útgáfan af sundlaug á sunnanverðum Vestjörðum er á Tálknafirði þar sem er rennibraut. Því varð að fara í hana oft fannst dóttur minni. Eftir því var að sjálfsögðu látið, skárra væri það nú.
Grillaði margt og mikið.

Ekki farið í Geirþjófsfjörð en þangað hefur mig lengi langað til að fara. Þar heillar að skoða Einhamarinn þar sem Gísli Súrsson á að hafa háð sína lokasnerru. Á það eftir.
Vestfirðir. I´ll be back.